12. sep, 2016

Nee sorry, je bent mijn type niet!

Een leuk festival, Appelpop samen met vriendinnen heb ik heerlijk genoten.

Zo veel mensen, zo veel te kijken. Een man met een wandelstok en een nogal korte kilt. Heerlijk dat je zo jezelf kan zijn hier. Mensen kijken en oordelen wel, maar vooral subtiel.
Ook ik bekijk schaamteloos zo velen.  Van artiesten tot band crew, security en politie maar ook bezoekers, vele bezoekers.

Zoals meneer opgeblazen ego, sorry je bent mijn type niet! Maar je viel me op, als een tank in een veld bloemen leek je totaal niet op je plaats.
Wat deed je daar, was je meegetrokken door vrienden om je verdriet te verdrinken. Was je op zoek naar een gezellige avond? Ik heb me zelfs even afgevraagd of je een loverboy zou kunnen zijn. Vol van jezelf was je in ieder geval wel.
Ook die gast van de security voor het podium triggerde mijn fantasie. De jonge meisjes vooraan het podium, terwijl hij zijn functie absoluut niet verzaakte zag je dat hij ook zeker zorgdroeg voor de veiligheid van de jonge deernen voor hem.
Op zo’n moment begint mijn schrijversbrein te creëren. Waarom let hij extra maar subtiel op deze meiden. Dat hij gecharmeerd is van deze dames is voor mij veel te kort door de bocht.
Nee, dit zijn dochters van de grote baas of familie van een artiest. En waarom staan deze meiden helemaal vooraan? Wat zijn hun plannen en verwachtingen voor vandaag.

Mijn ongegeneerd gluren kan me weleens in de problemen brengen. Ik herinner me toen ik Prijs van vertrouwen schreef op een camping in Frankrijk. Heerlijk met een wijntje voor de caravan staarde ik in de verte en blijkbaar een groepje jongeren aan. Blijkbaar, gezien een enorm geïrriteerd Engels accent me uit mijn gedachtestroom haalde. “What is your problem? What do you want?”

Van ver, van heel ver moest ik komen, gezien mijn personages in mijn hoofd ook in het Engels, maar met een Amerikaans accent spreken, voordat ik erachter kwam dat ik, terwijl ik aan het schrijven/creëren was ik hem blijkbaar ongegeneerd aan het aanstaren was. Oeps!
Sorry! Mocht hij dit ooit lezen, mijn excuses, ik hoop niet dat ik je onzeker heb gemaakt. Maar ook jij was mijn type niet, wel vond ik het schattig hoe je hand in hand liep met je meisje en je lichaamstaal nog zoveel meer vertelde.

Mocht je me dus ooit naar je zien staren, wie weet ben je speciaal genoeg voor een personage en kom je jezelf nog ooit is in gedrukte vorm tegen.